Darkest Hour Review



Vorig jaar konden we genieten van Dunkirk, een meesterwerk van Christopher Nolan wat het verhaal vertelde over honderden soldaten die vastzaten op het strand van Duinkerk tijdens de tweede wereldoorlog. Een deel van dit verhaal wordt nu verteld in Darkest Hour, waarin we Winston Churchill zien op de vooravond van een belangrijk stuk geschiedenis.

Joe Wright is de regisseur en heeft vooral tv-series gedaan zoals Black Mirror maar ook speelfilms Hanna en The Soloist. Beide films heb ik niet eerder gezien dus ik ging best wel blanco in deze film. De cast, natuurlijk speelt zoals bekend Gary Oldman de rol van Winston Churchill. Oldman zagen vorig jaar nog in de komedie The Hitman's Bodyguard en verder heeft hij een indrukkend lijstje met films in de loop der jaren opgebouwd. Clemmie, Churchill's vrouw, wordt gespeeld door Kristin Scott Thomas. Thomas heeft in talloze Franse films gespeeld maar ook in Largo Winch. Verder zien we Lily James (Baby Driver, Broken en Cinderella) en ook Richard Lumsden (Downhill en Heart of Lightness)


Darkest Hour speelt zich af tijdens de tweede wereldoorlog en Hitler aardig wat terrein heeft veroverd. Het Britse Parlement overweegt zijn strategie want hun leger is best wel uitgedund en die er over zijn zitten als ratten in val op het strand van Duinkerke. Ze stellen Winston Churchill aan als nieuwe premier en dit mooie moment voor hem is ook meteen een uiterste zware.....

Darkest Hour is niet een documentaire of autobiografie. Wright verteld op zijn manier het verhaal van Churchill op het moment dat hij een belangrijke beslissing moet nemen voor het volk en zichzelf. Oldman speelt de sterren van de hemel en wordt Churchill. Door deze iconische persoon op een bepaalde manier neer te zetten dat je echt een band met hem krijgt. Zijn nukken en grillen nam ik echt voor lief en leefde met hem mee om diverse besluiten te nemen. Zeer sfeervol is de film ook al beperkt het zich tot het parlement en de directe (werk)omgeving van Churchill. Props en scenés zien er fantastisch uit en ademt in alles het tijdperk uit waarin het zich afspeelt. Wat ik een minpunt vond was eigenlijk het einde. Het had van mij iets langer mogen duren om het verhaal nog wat completer te maken en de brug te vormen om hierna Dunkirk te kijken.


Zijn er nog meer minpuntjes? Wellicht want voor de gemiddelde bioscoopganger is deze film net als Dunkirk niet bepaald een aktievolle film a la Saving Private Ryan. Evenmin stijgt deze film boven de rest uit maar Wright heeft een meeslepend verhaal verteld op het witte doek die zijn plaats heeft binnen het genre. Deze film is dus niet voor iedereen. Veel aktie zal je niet echt zien in Darkest Hour, geen scene's waarbij heldhaftige soldaten ten strijde trekken tegen de Nazi's. Hou je van een mooi, waargebeurd verhaal met sfeervolle meeslepende gebeurtenissen en waarin Churchill nog nooit eerder zou goed is neergezet, dan is deze film voor jou.

Waarom deze film gaan zien:

-  Sfeervol en meeslepend
-  Oldman speelt zijn beste rol in jaren
-  Nog nooit eerder zo verteld

 Waarom deze film niet gaan zien:

-   oorlogfilms niet je ding is
-  Als je niet van politieke drama houdt


Conclusie:

Darkest Hour is een hele mooie, sfeervolle dramafilm geworden die gedragen wordt door Gary Oldman als een onuitstaanbare, diplomatieke Churchill. Hoewel de film niet voor iedereen is kan ik deze film meer dan aanraden omdat het iets verteld over de geschiedenis en vooral verteld wie Churchill was en wat zijn motieven waren om te doen wat hij moest doen. Verwacht je Saving Private Ryan-achtige taferelen dan kom je net als bij Dunkirk bedrogen uit.

Eindscore:
80/100


Hoofdrolspelers:

Gary OldmanGary Oldman...
Winston Churchill
Kristin Scott ThomasKristin Scott Thomas...
Clemmie
Ben MendelsohnBen Mendelsohn...
King George VI
Lily JamesLily James...
Elizabeth Layton
Ronald PickupRonald Pickup...
Neville Chamberlain
Stephen DillaneStephen Dillane...
Viscount Halifax

Reacties

Populaire posts van deze blog

Underworld Blood Wars: Vervolg wat smaakt naar meer

Een bezoek aan Kinepolis Jaarbeurs

Mission Impossible Fallout Review